"Ani ludzi, ani świata nie widzimy takimi, jakimi są, ale takimi, jakimi widzieć się nauczyliśmy."

Drzwi otworzyły się a ich oczom ukazała się Emilia.Spojrzała z uśmiechem na Monikę lecz gdy spostrzegła kto stoi obok niej jej uśmiech zrzedł.Piotr także zaczął uciekać wzrokiem wiedział już że nie zdoła udać że nie widzi Emilii lecz starał się uniknąć rozmowy z nią. -Cześć.-powiedziała z mocno wymuszonym uśmiechem Emilia. -Cześć Emilko.-zawołała zadowolona z siebie Monika,która nawet nie przypuszczała jak niemiłe jest to spotkanie dla jej towarzyszy.-Nie muszę was przedstawiać bo z Piotrem przecież się już dobrze znacie.-dodała.Kucharski błądził wzrokiem i w głębi duszy modlił się by Kalicka nie wydała go. -Bardzo dobrze.-przecedziła przez zęby Emilia.-Przepraszam ale bardzo się spieszę.-szybko urwała Emilia i powoli zaczęła odchodzić. -musimy się kiedyś spotkać razem.-zaproponowała Monika. -tak,tak...-powiedziała Emilia i szybko odeszła nawet nie oglądając się. -dziwne...-stwierdziła po cichu Monika,która znała Emilię i wiedziała że nigdy się tak nie zachowuje.Kucharski także b...

Piotr zbudził się dopiero rano. Z trudem wstał z łóżka i poszedł do salonu. Na kanapie zobaczył śpiącą Monikę. Kobieta czuwała przy Kucharskim dopóki nie zmożył jej sen. Piotr początkowo nie wiedział co zrobić ale po chwili po raz pierwszy w życiu zrobił coś dobrego bezinteresownie. Podszedł do leżącej na kanapie Moniki, chwycił koc i delikatnie przykrył kobietę.Mimo starań Kucharskiego Kalicka zbudziła się.Szybko podniosła się. -przepraszam... Chyba zasnęłam... - mówiła nadal bardzo zaspanym głosem.-jak ty się czujesz? - dodała z troską. -nic mi nie jest. - powiedział nieco zmieszany Piotr. -O matko!Spóźnię się do pracy-przeraziła się kobieta gdy spojrzała na zegarek. -Spokojnie. Dziś Sobota - uspokoił ją Piotrek. - a to podobno ja jestem chory..  - silił się na żart Kucharski. -nawet nie żartuj! W nocy to nie wyglądało dobrze... - mówiła Monika.Normalnym byłoby gdyby Kucharski podziękował jej za wszystko ale on tego nie potrafił. Po chwili niezręcznej ciszy Monika zebrała si...

Minął jakiś czas.Z każdym kolejnym dniem Piotr czuł się coraz lepiej.Nikt nie odwiedzał go od czasu kłótni z ojcem.Kucharski z samego rana postanowił wyjść ze szpitala na własne żądanie.Lekarz ostrzegł go przed konsekwencjami takiej decyzji lecz nawet to nie przestraszyło Kucharskiego,który był przekonany że jeśli nie wróci do pracy to zostanie "wygryziony" ze swojego stanowiska.Wspomagając się kulami wyszedł ze szpitala i nie udał się do domu lecz prosto do pracy.Tam czekała na niego nie mała niespodzianka. -Boże wygląda jak śmierć...-stwierdziła Anna zwracając się do Maćka. -naprawdę dziękuję za takie powitanie ale może lepiej zajmijcie się swoją robotą.-powiedział oschle Kucharski i skierował się do swojego gabinetu. -byle tylko nie dostał zawału jak wejdzie do swojego gabinetu-zaśmiał się Maciek i wrócił do wypełniania swoich dokumentów.Ania również nie zamierzała zbyt długo nad tym rozmyślać.Kiedy Piotr wszedł do swojego biura zobaczył siedzącą na jego miejscu kobietę...

Po kilku dniach walki lekarzy o życie Kucharskiego udało się im ustabilizować stan Piotra. Mężczyzna nadal był jednak nieprzytomny. Emilia podświadomie martwiła się o jego stan lecz nie była w stanie go odwiedzić. Nocami dreczyły ją wyrzuty sumienia i prześladował jeden sen: ona stojąca z nożem nad umierającym Kucharskim. Budziła się co noc zalana łzami a na pytania męża co się stało mówiła jak zahipnotyzowana: -to sen, to tylko sen... Tymczasem rodzina Kucharskiego nie odwiedziła go ani razu.Emilia w końcu postanowiła się przełamać tego dnia gdy weszła na salę zobaczyła puste łóżko pomyślała tylko o jednym... Umarł? Sama nie wiedziała czemu ale przez moment poczuła ogromną ulgę. Jej rozmyślania przerwał głos pielęgniarki: -jeśli szuka Pani Pana Kucharskiego to... Mam dobrą wiadomość,wzbudził się dziś rano i jest w sali 215.-Emilia patrzyła na nią zszokowana.  -jak to? To on nie umarł?-niemal krzyknęła Emilia.  -Broń Boże! - powiedziała lekko przerażona pielęgniarka....

Już po chwili jednak Kalicka otrzeźwiła się. Od razu odrzuciła nóż. -dzwoń po karetkę! - krzyknęła do Maćka. Nie zauważyła nawet że mężczyzna już to robił. Nagle Kucharski otworzył oczy. Z trudem oddychał i nie był w stanie nic powiedzieć. Tym razem jego oczy nie były już tak pełne pewności siebie, w oczach jego malował się strach i ból.Emilia czuła jednocześnie odrazę i współczucie.  Po chwili  jego wzrok znów zaczął gasnąć. -Piotr! - mówiła zdenerwowana kobieta,próbując ocucić mężczyznę.Bez skutku. Niedługo potem przyjechała karetka.Ratownicy położyli Piotra na nosze. Założyli mu maskę tlenowa i przetransportowali do karetki. -Państwo zaczekajcie na Policję, my zabieramy pacjenta na Brzozowa. - zwrócił się jeden z ratowników do Maćka i Emilii. Gdy Emilia była już po przesłuchaniu już chciała jechać do domu lecz otrzymała telefon ze szpitala.Pojechała tam.Okazało się że Kucharski jest w szpitalu całkiem sam. Jego stan był bardzo poważny i potrzeba było znaleźć kontakt do j...

Piotr zjawił się w pracy na 10.Dzień miał rozpocząć się od projektu Emilii. Nim jednak Kucharski przyszedł na spotkanie z zespołem sam kończył zestawienie dla Walickiego. Po niedługim czasie pojawił się na spotkaniu. -Witam wszystkich, dziś będziemy mogli, mam nadzieję, podziwiać nowy projekt. Emilia, zapraszam do prezentacji. - powiedział oschłym jak zawsze tonem. Emilia przedstawiła swój projekt. Ku zdziwieniu Kucharskiego był tak dobry że nie mógł się za nic przyczepić. Aby wyjść z twarzą po skończeniu prezentacji wstał i zaczął bić brawa. Gratuluję. - powiedział podając jej rękę. - Mucha nie siada. Za godzinę zapraszam do mnie do gabinetu.-dodał i zniknął szybko za drzwiami. Koledzy jeszcze długo uśmiechali się i gratulowali Emilce. Dziewczyna w końcu choć przez chwilę była szczęśliwa. Kucharski wszedł do swojego gabinetu wściekły. Szybko obmyślał plan zniszczenia Emilii. Jego przemyślenia przerwał telefon. Walicki chciał się spotkać po pracy. Kucharski zgodził się szybko, jesz...